De film gaat over de strijd van onze protagonist die verstrikt zit in de schemerzone tussen leven en dood. Hij zit vast in een tijdslus. Hoe kan hij die doorbreken? Het vertelt het verhaal van zijn gevoelens, verbeelding en drogbeelden.

Omwille van het feit dat dit verhaal gebaseerd is op waargebeurde feiten, vind ik de authenticiteit van het verhaal heel belangrijk. Verhalen moeten ons aangrijpen, ontroeren. Als kijker moeten we ons volledig kunnen onderdompelen in het verhaal. We moeten het bij wijze van spreken niet alleen kunnen zien, maar ook voelen, tot zelfs ruiken.

Het verhaal moet empathie oproepen bij de kijker. Om die reden wil ik de kijker bijna fysiek in de plaats te stellen van onze protagonist. In het algemeen vind ik dat de regel ‘less is more’ geldt, maar door de authenticiteit van het verhaal wil ik naast een klassieke filmversie ook een interactieve ervaring creëren die de narratieve structuur naar een hoger niveau tilt.

In deze interactieve ervaring onthult het verhaal zich structureel op een ongewone manier. Ofwel doorbreekt hij de tijdslus, ofwel blijft hij erin. Het verhaal gaat over drogbeelden, hallucinaties en over het onderbewuste. Waarom laten we dan niet het onderbewustzijn van de kijker de beslissing voor ons hoofdpersonage maken?

Mijn ervaring in de reclamewereld heeft enig licht geworpen op interactieve verhalen. De interactiviteit in deze ervaring speelt echter op verschillende niveaus.

Om het personage te ‘zijn’ is het om te beginnen belangrijk dat we alles kunnen volgen vanuit zijn perspectief. Daarbij kan de kijker ook zelf rondkijken binnen het perspectief van het personage, hierdoor wordt het met andere woorden een 360° ervaring/vertelling.  

Bovendien zal ons lichaam onbewust het einde van de film manipuleren en zelfs beslissen aan de hand van biofeedback. Dankzij de combinatie van virtual reality en bepaalde neurowetenschappelijke methodes kunnen we een ervaring creëren waarbij zelfs de subliminale fysieke reacties van onze kijker interageren met het verhaal. De plot wordt dus bepaald door het lichaam van de kijker.

Dit kan je bij wijze van spreken ‘filmmaken 2.0.’ noemen. Volgens mij is het de ultieme manier om dit verhaal te ondersteunen, en om de klassieke narratieve stijl naar een hoger niveau te tillen.

Om deze manier van filmmaken te ontwikkelen, heb ik de perfecte match gevonden bij COUSTEAU en IMPULSE RESEARCH als technische partners.